Rory Goss
Student bedrijfskunde
Ulster University, Belfast, klas van 2029
Het gaat niet om wat ik kwijt ben, maar om wat ik heb gevonden: veerkracht, geduld en inzicht in de cruciale rol die technologie kan spelen bij toegankelijkheid.
Op een winterdag in januari 2024 merkte de 16‑jarige Rory Goss iets op tijdens de bouwkundelessen aan Abbey Christian Brothers’ Grammar School in Newry, Noord-Ierland. Hij kon het whiteboard voorin de klas niet meer zien.
Rory was een topstudent in de vierde klas. Hij studeerde voor zijn A‑levels en wilde zich net inschrijven bij een universiteit. Hij had een passie voor golf en auto’s en wilde graag rijles nemen, maar hij had geen idee wat er met zijn ogen aan de hand was.
Een paar weken later werd bij hem Lebers hereditaire optische neuropathie vastgesteld, een zeldzame genetische aandoening die de oogzenuw beschadigt en kan leiden tot plotseling en ernstig gezichtsverlies. Binnen zes maanden verloor hij 95% van zijn gezichtsvermogen, waardoor hij wettelijk gezien blind was toen hij aan zijn examens begon.
Op zo’n moment kun je bij de pakken neerzitten, óf zoeken naar een manier om hiermee om te gaan.
In het ziekenhuis begon Rory de toegankelijkheidsfeatures te verkennen die zijn iPhone heeft. Met Zoomen en Grotere Tekst kon hij alles makkelijker zien en met VoiceOver kon hij alles hardop laten voorlezen. Zo ontdekte hij hoe technologie hem kon helpen. “Voor de meeste mensen zou dit maar iets kleins zijn, maar voor mij maakte het een enorm verschil”, zegt hij. “Ik dacht dat als ik met mijn telefoon overweg kon, het met de rest ook zou gaan lukken.”
Toen hij thuiskwam, ging hij urenlang aan de slag met de ingebouwde toegankelijkheidsfeatures van zijn Mac. Hij gebruikte Zoomen en Volg Focus om het scherm te vergroten en tekst te lezen terwijl hij typte. Op zijn Apple Studio Display bleef dankzij de hoge resolutie de tekst ook na het inzoomen haarscherp. Hij maakte de tekst in apps groter en ontdekte dat hij documenten rechtstreeks vanaf zijn iPhone naar zijn Mac kon scannen met Continuïteitscamera.
Op school kon hij dankzij deze features doorgaan met leren en haalde hij goede cijfers. Omdat de features op alle Apple producten op elkaar lijken, hoefde hij maar één keer te leren hoe hij ze moest gebruiken. Met zijn iPhone kon hij informatie van het bord of de notities van een klasgenoot vastleggen, waarna die via iCloud met zijn Mac werden gesynchroniseerd. Dankzij deze tools kon hij in het lokaal blijven bij zijn klasgenoten en samen doorleren.
Voor Apple is toegankelijkheid geen bijzaak, maar een uitgangspunt.
Zijn docent Phyllis McQuillan ziet ook de kracht van toegankelijkheid. “Zonder zijn Apple devices had hij waarschijnlijk zijn A‑levels niet kunnen afmaken. Hij heeft de regie over zijn eigen leertraject weer terug.”
Voor Rory heeft dat veel betekend. Zijn zelfvertrouwen kreeg een boost en hij kon makkelijker contact houden met anderen. “Technologie is mijn brug naar onafhankelijkheid geweest. Ik kan nu zeggen dat het me gelukt is en dat ik het helemaal zelf heb gedaan.”
Het jaar daarop haalde Rory drie A‑cijfers*, de hoogst mogelijke score. Daarmee had hij een gemiddeld cijfer van meer dan 90%, waarmee hij tot de besten van zijn school behoorde. Nu studeert hij bedrijfskunde aan Ulster University in Belfast en bouwt hij aan een toekomst die ooit onzeker was. Hij vertrouwt nog steeds op zijn MacBook voor zijn individuele vakken en groepsopdrachten. Met zijn veerkracht en vindingrijkheid heeft hij laten zien dat je potentieel niet verdwijnt, maar zich aanpast. Zolang je maar de juiste tools hebt.
